نوروز در دل آباد

سال نو که می شود ٬ انسان راحال عجیبی فرا می گیرد.گویی تنها طبیعت نیست که نو بودن را در خود احساس می کند بلکه انسان هم همراه با طبیعت خودو اطرافش را نومی سازد. اینکه مردم چه می کنند وچگونه به استقبال نوروز می روند بر هیچ کسی پوشیده نیست ومجال نوشتن ان هم نیست. تنها به بیان آداب خاص رایج در روستای دل اباد اکتفا می کنیم.

از تمیز کاری، دیدبازدید ها وعیدی گرفتن ها که بگذریم ،آداب شیرینی پهن کردن سفره در هنگام دید وبازدیدها شنیدنی است.

پهن کردن سفره ای که در آن قلیه زردکی به چشم می خورد ودر کمتر خانه ای است که این غذا درست نشده باشد ودر هنگام دیدبازدیدبرای پذیرایی از مهمان نیاورندوشیرین تر از همه اینکه فرقی نمی کند چه هنگام از روز باشد. سفره برای مهمان پهن می شود و بعد از خوردن غذا برای سلامتی صاحبخانه وزیادی روزی برای او دعا خوانده می شود واز خداوند طلب خیر برکت می کنند. (قلیه زردکی غذایی است که از مخلوط زردک ((هویج))،کشک ((قروت ))،عدس٬ نخود و سیر تشکیل شده است. )
این رسم و روسومات ادامه پیدا می کند تا اینکه همه به دیدن یکدیگر می روند وسیزده بدر فرا می رسد.
سیزده بدر :
روز سیزده نوروز برای مردم روز به یاد ماندنی تری نسبت به دیگر روز ها می باشد. زیرا در این روز اکثر مردم از خانه ها بیرون امده وبه صحرا ، بیابان،کوهها٬ سبزه زارها وبه طور کلی به دامان طبیعت پناه می برند تا خستگی یکسال رنج زحمت رابیرون کرده وروح خود را با طبیعت نوی بهاری جلا دهند.
در این روز عده ای از مردم هم به زیارتگاه های نزدیک رفته وانجا با پختن قلور برای برآورده شدن حاجات نذرشان را ادا می کنند. در این امر چند نفر بانی هستند ودیگران هم با آوردن روغن،نخود ادویه و یا دیگر افزودنی ها به نحوی سهیم می باشند .در هنگام طبخ قلور هر کسی که آرزو یا حاجتی دارد با هم زدن قلور بوسیله یک کفگیر و…..حاجت خود را بیان می دارد . با این اعتقاد حاجتش براورده می شود.
از دیگر مراسم این روز بازی های محلی جوانان نوجوانان از قبیل هوش بازی،کل سوز،گوک بازی و باد بازی است. چون مجال گفتن همه این بازی ها نیست تنها چگونگی بازی باد یا تاب بازی را بیان می کنیم .

بازی باد

که همان تاب بازی است این گونه انجام می گیرد که جوانان با پیدا نمودن درخت تنومندی که اطراف آن درخت دیگری نیست طنابی به یک شاخه آن وصل نموده به گونه ای که دوسر طناب باهم فاصله داشته باشد با نشستن بر روی طناب خود را تاب می دهند و در آن هنگام تا حد امکان بر سرعت و ارتفاع آن می افزایند و در هنگام بالا رفتن ابیاتی را نیز می خوانند

(این باد به نام محمد (ص)-شکر به کام محمد (ص)-اگر از این باد بیفتم –فدای جان محمد (ص)) واین ابیات را همین طور با نام دیگر ائمه هم می خوانند تا در زندگی نگهدار او باشند.

این مراسم با پختن قلور وتقسیم آن وبازیهای دیگرمحلی ادامه پیدا می کند.

سپس جوانان با رفتن به سبزه زار ها،مشغول گره زدن سبزی ها (بویژه گندم )می شوند تا خداوند گره از مشکلاتشان وبختشان باز کند‌ مراسم سیزده بدر در طبیعت روستای ما بسیار دیدنی و شنیدنی است که مجال گفتن بیشتر آن نیست و به همین چند خط اکتفا می کنیم.

برگرفته شده از نشریه آوای طبیعت دل آباد _ به قلم  قدرت الله ابراهیمی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *